جزیره دانش- کوتاه و خواندنی
انقلاب سبز پارسان

حذف تصاویر و رنگ‌ها  | تاریخ ارسال: 1384/12/5 | 

کندن قنات، که در فلات ایران و برخی سرزمین‌های کم‌آب اهمیت زیادی دارد، کاری است که در زمان هخامنشیان پی‌گیری می‌شد. به علاوه، آن‌ها با خشک کردن باتلاق‌ها بر گستردگی زمین‌های کشاورزی می‌افزودند. داریوش خود به کار کاشتن در ختان و گونه‌های جدید علاقه‌مند بود. نامه‌ای از او در دست است که به فرمانروای گداتس فرستاده است. او در این نامه دستور می‌دهد که در آسیای صغیر و روسیه، گیاهان شرقی بکارند.

فرمان‌روای گداتس در پاسخ می‌نویسد: "من نیت شما را در بهبود بخشیدن کشورم با جابه‌جا کردن و کاشتن درختان میوه‌دار در آن سوی فرات، در بخش بالایی آیا، گرامی‌ می‌دارم ..." گریشمن، باستان‌شناس فرانسوی، بر این باور است که" این پاسخ به تمایل یک والی برای ارضای هوس پادشاه نیست، بلکه وابسته به سیاست اقتصادی است که دولت ایران برای گسترش کاشتن گیاهانی به کار می‌گرفت که وضع زندگی اتباع شاهنشاهی را بهتر می‌ساخت."

از این رو، ایرانیان کوشیدند گونه‌ای از مو را، که در دربار آنان بسیار مورد توجه بود، در دمشق بکارند. همچنین، نخستین درختان پسته‌ی حلب را آنان به آن سرزمین وارد کردند. در همین دوران است که در یوان فندق معروف پنت، کشور باستانی در شمال شرقی آسیای صغیر، پیدا شد. گریشمن، باستان‌شناس فرانسوی بر این باور است که اگر پادشاهان یونانی چنین سیاستی را بسار به کار گرفتند، به تقلید از پادشاهان پارس بود.

در پی جنگ‌هایی که هخامنشی‌ها با شرق و غرب داشتند، بیگانگان گیاهان سودمند ایران را شناختند و در کشور خود کاشتند. در درجه‌ی نخست، اسپست(یونجه) که به‌فراوانی در دره‌های ماد پرورش می‌یافت و خوراک بسیار خوبی برای اسبان بود. جنگ‌های مادی آن را برای خوراک سواره‌نظام به یونان برد و مردم آن سرزمین به کاشتن آن روی آوردند. در نتیجه‌ی همان جنگ‌ها، خروس، کبوتر سفید و طاووس، که بومی آسیا هستند، به اروپا رفت.

منبع:

1. گریشمن، رومن. ایران از آغاز تا اسلام. محمد معین. انتشارات معین، 1383

مقاله‌ی مرتبط

میوه‌های ایرانی هدیه‌های ایرانی

نشانی مطلب در وبگاه جزیره دانش:
http://jazirehdanesh.com/find.php?item=1.443.516.fa
برگشت به اصل مطلب