جزیره دانش- کوتاه و خواندنی
داریوش هخامنشی و کانال سوئز

حذف تصاویر و رنگ‌ها

وقتی که داریوش هخامنشی مصر را در قرن پنجم پیش از میلاد تصرف کرد، از نزدیک بندر کنونی اسماعیلیه کانالی حفر کرد که به شهر «بوباستی» (Baubastie) می رسید و از آنجا به یکی از شعبات نیل متصل می شد.  داریوش پنج کتیبه (سنگ نوشته) در اطراف خلیج سوئز در محل فعلی شهر سوئز، شالوف، سراپه اوم، تل المسخوته در ۱۷ کیلومتری اسماعیلیه به خط هیروگلیف و میخی از خود به یادگار گذاشت. این سنگ نوشته  ها در فاصله ۱۸۶۴ تا ۱۹۱۳ توسط مصرشناسان کشف و مورد مطالعه قرار گرفت. در سنگ نوشته کنار شهر سوئز داریوش دستور داد تا ضمن معرفی خودش، این جمله را بنویسند که: «من پارسی هستم، از پارس مصر را گرفتم و فرمان کندن این ترعه را دادم.» به این ترتیب رود نیل به دریای سرخ متصل شد. این ترعه از ۵۱۴ تا ۴۱۴ ق.م. مورد استفاده قرار گرفت و کشتی های ملل گوناگون از آن رفت و آمد می کردند. بعد از آن که اسکندر مقدونی، مصر را تسخیر کرد، فرصتی نداشت تا در این باره اقدام کند تا آن که یکی از جانشینان او به نام «بطلمیوس دوم» اقدامات ایرانی ها را در حفاری کانال تکمیل کرد. در زمان حکومت «تراژان» امپراتور روم، این مسیر لایروبی شد. هنگامی که مسلمانان مصر را گشودند، کانال از گل ولای پر شده بود. عمرو بن عاص حاکم مصر به حفر مجدد آن فرمان داد و از آن زمان به بعد این ترعه به خلیج امیرالمومنین معروف شد. این آبراهه در سال ۷۰۰ میلادی به امر منصور عباسی ویران و پر گردید.

نشانی مطلب در وبگاه جزیره دانش:
http://jazirehdanesh.com/find.php?item=1.443.422.fa
برگشت به اصل مطلب