Home Home Information Contact Site Map Library English Site
بخش‌های اصلی
صفحه‌ی اصلی::
آموزش‌های خانگی::
سرآشپز جزیره::
بهداشت خانواده::
آموزش جنسی::
کودک‌شناسی::
پسند شما::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
آخرین مطالب بخش
:: والدین و نگرش نو به آموزش علوم
:: بیست راهکار برای پرورش دانش آموزان موفق
:: آموزش علوم در جریان بازی
:: نقش خانواده در آموزش علوم
آخرین مطالب سایر بخش‌ها
:: نقش کتابخانه‌های دیجیتال چندرسانه‌ای در پیشرفت آموزش
:: چه چیزی دختران را دختر می‌سازد؟
:: ترویج علم با دانش‌نامه‌های الکترونیکی
:: کتاب‌های اخترشناسی و فضا منتشر شد
:: پژوهشگر تاریخ علم چه کار می کند؟
:: ریش دراز
:: بزمجه: یادگار دایناسورها
:: یوسف ثبوتی: بنیان‌گذار نخستین رصدخانه‌ی پژوهشی ایران
:: سرشت علم و جایگاه آن در استانداردهای آموزش علوم
:: سرگذشت کتاب مرجع در ایران
:: نقش خانواده در آموزش علوم ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۸۵/۹/۲ | مترجم: آقاي حسن سالاری | 

  دانش، شیوه‌ای برای شناخت جهان و زاویه و الگویی از تفکر است که از همان نخستین سال‌های زندگی شکل می‌گیرد. از این رو، مشارکت والدین در آموزش علوم به کودکان اهمیت زیادی دارد. خانواده‌هایی که با هم در جهان کاوش می‌کنند، اندیشمندان علمی و دانش‌آموزان عالی و دلخواه پرورش می‌دهند.

  آن‌چه که به فرزندان خود می‌گویید مهم است، اما آن‌چه که نباید بگویید شاید مهم‌تر باشد. والدین، اغلب نگرش‌ها و انتظار خود را به طور مستقیم به فرزندانشان منتقل می‌کنند. اگر به فرزندتان می‌گویید «من هیچگاه درس علوم را دوست نداشتم» یا «من بدترین نمراتم را در درس علوم گرفتم»، شما این تصور را در او به وجود می‌آورید که درس علوم خسته کننده یا دشوار است، یا بدتر از آن، او تصور می‌کند شما کم‌کاری در درس علوم را از او می‌پذیرید. از سوی دیگر، اگر شما بگویید، «من خیلی دلم می‌خواهد می‌توانستم آن آزمایش را همراه شما انجام دهم» یا« من خیلی خوشحالم شما فرصت‌هایی دارید که من آن‌ها را از دست دادم»، شما درها را برای فرزندانتان باز می‌کنید. البته، قرار نیست همه‌ی بچه‌ها در یک رشته‌ی علمی تخصص بگیرند. اما هر بچه‌ای باید بتواند بزرگسالی شود که سواد علمی دارد و همه بچه‌ها باید بدانند اگر آنان علم را به عنوان یک حرفه برگزینند، می‌توانند انسان‌های موفقی شوند.

  انتظار والدین می‌تواند نگرش‌های مثبتی در فرزندان ایجاد کند. فراموش نکنید که دخترها نیز به اندازه‌ی پسرها درباره‌ی علم کنجکاوند. برای دخترتان جعبه ابزار بخرید و به خاطر داشته باشید که علم اغلب با «ریخت وپاش» همراه است. ریخت وپاشی را که از فعالیتی همراه با شور و شوق فراهم می شود، با خروارها شلختگی مقایسه کنید که نتیجه بی‌توجهی و سهل‌انگاری است. والدین با پرسیدن پرسش‌های نامحدود و صرف وقت می‌توانند شوق آموختن را در فرزندانشان تقویت کنند.

  مهارت های علوم را آموزش دهید

  ۱) مشاهده: از فرزند خود بخواهید به چیزها‌ی گوناگون بادقت نگاه کند.
* «در شبکه‌ی تار عنکبوت چه شکل‌هایی می‌بینی؟»
* « سطح این دو قطعه سنگ را لمس کن. آیا تفاوتی حس می‌کنی؟»
۲) طبقه بندی: از فرزندتان بخواهید چیزها را بر پایه‌ی ویژگی‌هایشان دسته‌بندی کند.
* «بیا جوراب‌ها را بر پایه‌ی رنگشان دسته‌بندی کنیم.»
* «فکر می‌کنی بهتر است اسباب‌بازی‌هایت را بر چه پایه‌ای دسته‌بندی کنیم.»

  ۳) پیش بینی: درباره‌ی چگونگی رخ‌دادن پدیده‌ها در پیرامون خود نظری را مطرح کنید و آن را بیازمایید.
* «چه قدر طول می‌کشد تا قطعه یخی که در این‌جا گذاشته‌ایم، آب شود؟»
* «اگر آن را در جای دیگری بگذاریم، آیا دیرتر آب خواهد شد؟»

  ۴) اندازه گیری: از فرزندتان بخواهید دنیای پیرامونشان را ان نظر مقدار ارزیابی کنند.
* «چه کسی کوتاه‌ترین قد را در خانواده دارد؟ به چه اندازه؟»
* «اتاق تو چند گام است؟ اتاق پذیرایی چه؟»

  همه‌جا آموزشگاه علوم است

  مهارت های علوم را همه جا می‌توان تمرین کرد و باید چنین کنیم. اما پژوهش‌ها نشان داده‌اند که ذهن بچه‌ها در محیط‌های گوناگون بهتر رشد می‌کند. هنگامی که در محله‌ی خود گشتی می‌زنید، به فروشگاه خواروبار فروشی سر می‌زنید، به پارک می‌روید یا از پایگاه آتشنشانی محله‌ی خود بازدید می‌کنید، با فرزندتان گفت و گوی بازی داشته باشید. برای پرورش اندیشه‌ی علمی در فرزندتان، سفرهای کوتاه و کم هزینه‌ای به یک کشتزار یا دشتی در حومه‌ی شهر ترتیب دهید.
* فرزندتان را به جدا کردن اجزای یک ساعت، اسباب بازی یا لوازم کهنه منزل ترغیب کنید و نگران آن نباشید که چگونه می توان بار دیگر آنها را گرد هم آورد! نکات ایمنی را به فرزندتان یادآوری کنید. اگر لازم بود بر کار فرزندتان نظارت کنید. 
* راجع به مشاغل علمی با فرزندتان بحث و گفت وگو داشته باشید. وقتی با کسی روبه رو می شوید که شغل علمی دارد، از فرزندتان بخواهید تا درباره شغل او و آموزش هایی که برای آن ضروری است، از او بپرسد.
* همراه فرزندتان از یک مرکز علمی، موزه یا باغ وحش بازدید کنید و به او امکان دهید در حین لذت بردن از بازدید، خودش به کند و کاو در محیط بپردازد و در یک فرایند علمی شرکت کند.
* به فرآیند آموزش علوم در مدرسه کمک کنید.کلاس درس، مانند جهانی کوچک است. با وجود این، حتی بهترین کلاس ها نمی توانند محیط کاملی برای آموزش علوم فراهم سازند. از این رو، والدین باید در تقویت آموزش علوم در مدرسه فرزندشان فعالانه شرکت کنند.
* راجع به کلاس علوم با فرزندتان صحبت کنید. سعی کنید برای بحث پیرامون درس های مدرسه در خانه، راهی پیدا کنید. اگر مثالی به ذهنتان نمی رسد، از معلم فرزندتان راهنمایی بخواهید. در اغلب کتاب های درسی فعالیت هایی گنجانده شده است که در انجام آنها می توانید به فرزندتان کمک کنید. روی اینترنت، در کتاب های کمک آموزشی و مجلات آموزشی، فعالیت های مناسبی را می توانید پیدا کنید.
* در همایش هایی که در مدرسه برگزار می شود، فعالانه شرکت کنید تا از کم و کیف برنامه های آموزشی و امکانات مدرسه آگاه شوید. برای این کار، زمان کافی اختصاص دهید و هر طور که می توانید از برنامه های آموزشی حمایت کنید.
* در جامعه خود عضو فعالی باشید. با انتشار این پیام به مدارس کمک کنید: کسی که سواد علمی دارد، به ساختن پایه های اقتصادی جامعه اش کمک می کند. از این رو، سرمایه گذاری برای بهبود کیفیت آموزش علوم، بهترین سرمایه گذاری است.
* به بازدیدهایی که مدرسه از مراکزی ترتیب می دهد که به نحوی با درس علوم مرتبط هستند، کمک کنید. اگر کسی را می شناسید که شغل علمی دارد، برای آشنایی بچه ها با نحوه استفاده از علم در حرفه های مختلف، با هماهنگی مدرسه از او برای سخنرانی و بحث و گفت وگو در کلاس علوم دعوت کنید.
برداشت‌های خود را از علم بازنگری کنید
۱) علوم سخت است.
آگاه‌شدن از همه‌ی دانستنی‌های علمی سخت است. اما علم فقط دانستنی‌ها نیست. علم شیوه‌ی نگرش به جهان پیرامونمان و حل کردن مساله است. همه باید علمی رفتار کنیم! از این رو «علمی بودن» یک فعالیت خانوادگی بزرگ است.
۲) برای آموزش علوم به فرزندتان به اطلاعات زیادی نیاز دارید.
چه خوب است بگوییم، «من نمی‌دانم. بیا با هم پاسخش را پیدا کنیم.» این سخن در بیشتر جاها بهتر از آن است که بگوییم، «من پاسخ را می‌دانم، بیا به تو بگویم.»
۳) علم به ابزار نیاز دارد.
علم برای همه جاست! مهارت‌های علم را در هر محیطی، از جمله آشپزخانه یا پارک می‌توان تمرین کرد. برای آغاز، بهترین کار گفت وگو ست. پدران و مادرانی که از فرزندان خود پرسش‌های باز می‌پرسند(یعنی پرسش‌هایی که فقط یک پاسخ درست ندارند) و کسانی که به دقت به پاسخ‌های فرزندانشان گوش می‌دهند، بنیادی‌ترین مهارت‌ها را برای دانشمندان جوان پی‌ریزی می‌کنند.
۴) مهارت‌های علوم را باید پس از مهارت‌های خواندن آموزش داد.
برای گرایش بیشتر بچه‌ها به علوم، پدران و مادران و آموزگاران باید دست به دست هم دهند تا همراه با فرصت‌هایی که برای خواندن فراهم می‌سازند، پایه‌ی تجربه‌های علمی را در آنان پرورش دهند. در دوران پیش از دبستان، با مهارت های علمی بهتر می‌توان علم را به کودکان آموزش داد تا با مطالعه. آموختن پیرامون علم می‌تواند بچه ها را به خواندن نیز گرایش دهد.

  منبع: www.nsta.org

  آموزش نقطه‌ای است که متقاعد می‌شویم آن قدر کودکانمان را دوست داریم که آنان را از جهان خودمان ترد نمی کنیم یا آن اندازه آنان را محدود نمی کنیم که توان پذیرش چیزهای تازه را نداشته باشند، بلکه آنان را برای نوسازی جهان کنونی آماده می کنیم.

  Hannah Arendt

 

 

  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


کد امنیتی را در کادر بنویسید >
::
دفعات مشاهده: 7654 بار   |   دفعات چاپ: 2382 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 460 بار   |   0 نظر
For Family
Persian site map - English site map - Created in 0.055 seconds with 939 queries by yektaweb 3443