Home Home Information Contact Site Map Library English Site
بخش‌های اصلی
صفحه‌ی اصلی
شاگردان دیروز
تاریخ علم
آزمایشگاه علوم
نام‌آوران ایران
جهان جانوران
دانش‌آموز نوآور
بدن انسان
پرسش‌های علوم
سرزمین من
آن‌چه پسندیده‌اید
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
آخرین مطالب بخش
:: چه چیزی دختران را دختر می‌سازد؟
:: یوسف ثبوتی: بنیان‌گذار نخستین رصدخانه‌ی پژوهشی ایران
:: ابوالقاسم غفاری: هموارکننده‌ی راه آپولو
:: هفت‌سین چیست؟
:: آشنایی با پزشکان و داروشناسان بزرگ
آخرین مطالب سایر بخش‌ها
:: نقش کتابخانه‌های دیجیتال چندرسانه‌ای در پیشرفت آموزش
:: ترویج علم با دانش‌نامه‌های الکترونیکی
:: کتاب‌های اخترشناسی و فضا منتشر شد
:: پژوهشگر تاریخ علم چه کار می کند؟
:: ریش دراز
:: بزمجه: یادگار دایناسورها
:: سرشت علم و جایگاه آن در استانداردهای آموزش علوم
:: سرگذشت کتاب مرجع در ایران
:: دو خدای بی‌مصرف
:: امیراعلم و بهداشت در ایران
:: ماسرجویه: نخستین مترجم و نویسنده‌ی آثار علمی به عربی ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۸۹/۸/۱۸ | نویسنده: آقاي حسن سالاری | 

ماسرجویه‌ یهودی، پزشکی سُریانی‌زبان و به احتمال بسیار از دانش‌آموختگان گندی‌شاپور بود. وی در سال‌های‌آغازین ‌دوره‌ی مروانیان (پس‌از 64ق/638م) کتاب‌ هِرون اسکندرانی را از روی ترجمه‌ی سُریانی آن به عربی برگرداند و دو فصل دیگر به آن افزود. این کتاب که به معرفی بیماری‌ها و نشانه‌ها، علت‌ها و درمان آن‌ها می‌پردازد، در خلافت عمربن‌عبدالعزیز (99-101ق/717-720م) در دسترس همگان قرار گرفت. این کتاب را کهن‌ترین اثر علمی دوره‌ی اسلامی به شمار می‌آورند.
    کتابی که ماسرجویه به نام ُکنّاش هِرون ترجمه و تالیف کرد، دست‌کم تا روزگار محمد‌بن‌‌زکریای‌رازی (سده‌ی‌ سوم هجری) در دست بود. رازی در کتاب خود به نام الحاوی بیش از دویست بار از وی با عنوان «قال‌الیهودی» یاد کرده است. اما علی‌‌بن‌‌عباس‌اهوازی (سده‌ی چهارم هجری) از ترجمه‌ی نارسا و ناچیز بودن شرح بسیاری از مطالب کتاب ماسرجویه گله کرده است، چرا که باعث گمراهی خواننده می‌شود. به هر روی، با در نظرگرفتن این‌که ماسرجویه نخستین گام را در ترجمه‌ی آثار علمی به زبان عربی برداشته چنین کاستی‌هایی پذیرفتنی است.
    ماسرجویه‌ یهودی را اغلب به نادرست با ماسرجویه‌ دیگری از مردم گندی‌شاپور، یکی دانسته‌اند. ماسرجویه‌ گندی‌شاپوری (سده‌ی سوم هجری) کهن‌ترین رساله را درباره‌ی داروها‌ی جایگزین، به نام َابدالُ الادویه نوشت. وی در مقدمه‌ی این رساله می‌گوید: «این‌ها داروهایی از پزشکان برجسته‌ی یونانی، هندی و ایرانی است». رازی و بیرونی در برخی از داروها فقط به کتاب ماسرجویه‌ گندی‌شاپوری استناد کرده‌اند. کهن‌ترین اشاره به ویژگی‌های درمانی بادنجان را ابن‌سینا و ابن‌بیطار به نقل از این ماسرجویه در آثار خود آورده‌اند.

 


«چون نوبت به عمربن‌عبدالعزیز رسید و آن کتاب را در خزانه‌ی کُتُب یافت، تردید داشت که آن را در میان مسلمانان متداول کند یا نه و آن را بر سجاده‌ی خویش بنهاد و بارها در این‌باره استخاره کرد تا پس از چهل روز اطمینان یافت و آن را به میان مردم آورد و شایع گردانید.»

تاریخ الحُکماء،  قِفْطی

 

  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


کد امنیتی را در کادر بنویسید >
::
دفعات مشاهده: 6504 بار   |   دفعات چاپ: 1700 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 291 بار   |   0 نظر
Persian site map - English site map - Created in 0.054 seconds with 951 queries by yektaweb 3503