Home Home Information Contact Site Map Library English Site
بخش‌های اصلی
صفحه‌ی اصلی
شاگردان دیروز
تاریخ علم
آزمایشگاه علوم
نام‌آوران ایران
جهان جانوران
دانش‌آموز نوآور
بدن انسان
پرسش‌های علوم
سرزمین من
آن‌چه پسندیده‌اید
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
آخرین مطالب بخش
:: چه چیزی دختران را دختر می‌سازد؟
:: یوسف ثبوتی: بنیان‌گذار نخستین رصدخانه‌ی پژوهشی ایران
:: ابوالقاسم غفاری: هموارکننده‌ی راه آپولو
:: هفت‌سین چیست؟
:: آشنایی با پزشکان و داروشناسان بزرگ
آخرین مطالب سایر بخش‌ها
:: نقش کتابخانه‌های دیجیتال چندرسانه‌ای در پیشرفت آموزش
:: ترویج علم با دانش‌نامه‌های الکترونیکی
:: کتاب‌های اخترشناسی و فضا منتشر شد
:: پژوهشگر تاریخ علم چه کار می کند؟
:: ریش دراز
:: بزمجه: یادگار دایناسورها
:: سرشت علم و جایگاه آن در استانداردهای آموزش علوم
:: سرگذشت کتاب مرجع در ایران
:: دو خدای بی‌مصرف
:: امیراعلم و بهداشت در ایران
:: داستان کشف نخستین هورمون ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۸۵/۱۰/۱ | مترجم: آقاي حسن سالاری | 

  در سال 1893 میلادی یک دانشمند انگلیسی به نام ادوارد شافر فشار خون سگی را اندازه گیری کرد که همکارش جرج اولیور همراه خود به پیاده‌روی برده بود. اولیور مقداری عصاره غده فوق کلیه به این سگ تزریق کرد و از شافر خواست بار دیگر فشار خون سگ را اندازه بگیرد. فشارخون سگ به بالاترین حد خود رسیده بود.

  هر چند شافر و اولیور از این موضوع آگاه نبودند، اما عصاره‌ی فوق کلیه، مولکولی به نام آدرنالین در خود دارد. هنگامی که آدرنالین در بدن آزاد می‌شود، ضربان قلب را افزایش می‌دهد، در نتیجه فشار خون بالا می‌رود. هنگامی که می‌ترسیم، فرار می کنیم یا مبارزه می کنیم، آدرنالین ترشح می‌شود و بدن را برای این شرایط آماده می‌سازد.

  سال بعد بیلیس و استارلینگ که روی چگونگی تنظیم فعالیت دستگاه گوارش پژوهش می‌کردند، آزمایش جالبی انجام دادند. آنان همه‌ی عصب‌های لوزالمعده سگی را بریدند. آنان انتظار داشتند که با این کار، خواه غذا وارد روده شود خواه نشود، لوزالمعده ترشح خود را که برای گوارش لازم است، به روده تخلیه نکند. اما این غده حتی بدون داشتن ارتباط عصبی به کار خود ادامه داد و بی‌درنگ پس از آن‌ برخورد غذا با پوشش روده، ترشح آن آغاز شد.

  آنان می‌دانستند که شیره‌ی معده دارای اسید کلریدریک است و زمانی که محتویات معده به روده تخلیه می‌شود، همراه غذا مقداری اسید وارد روده می‌شود. از این رو، مقداری اسیدکلریدریک را به ابتدای روده‌ی سگ (در محل دوازدهه) تزریق کردند و با شگفتی دیدند که لوزالمعده‌ی سگ ترشح شیره‌های گوارشی را آغاز کرد. بنابراین،‌ به نظر می‌رسید ترشح شیره لوزالمعده، نه به عصب و نه به غذا نیاز دارد.

  بیلیس و استارلینگ از این آزمایش نتیجه گرفتند اسید معده با تحریک سلول‌های دوازدهه باعث آزادی ماده‌ای از آن‌ها می‌شود که از راه خون به لوزالمعده می‌رود و این غده را به ترشح شیره‌های گوارشی وا می‌دارد. برای اثبات این نظریه، آنان دوازده جانوری را که تازه کشته بودند، در محلول اسید کلریدریک گذاشتند. سپس عصاره‌ی این بخش را به جانور زنده‌ای تزریق کردند. با وجودی که جانور غذا نخورده بود، لوزالمعده ترشح خود را آغاز کرد و نظریه‌ی پژوهشگران را به اثبات رساند.

  مواد شیمیایی که در اندامی ساخته می‌شوند، همراه خون جابه‌جا می‌شوند تا اندام دیگری را به کار خاصی وادار کنند، هورمون نامیده می‌شوند. هورمون‌ها رشد و نمو و بسیاری از کارهای بدن را تنظیم می‌کنند. هورمونی که از سلول‌های دوازدهه ترشح می‌شود و باعث ترشح شیره‌های گوارشی از لوزالمعده می‌گردد ، سکرتین نام دارد. هورمون‌های بسیاری کشف شده است که هر کدام بخشی از کارهای بدن را تنظیم می‌کنند.

  منبع :

Royston Angela, 100 Greatest Medical Discoveries, Grolier Academic Reference, 1997

  

  
تسهیلات مطلب
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش
نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ
ارسال به دوستان ارسال به دوستان


کد امنیتی را در کادر بنویسید >
::
دفعات مشاهده: 6025 بار   |   دفعات چاپ: 1995 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 327 بار   |   0 نظر
Persian site map - English site map - Created in 0.059 seconds with 947 queries by yektaweb 3461