Home Home Information Contact Site Map Library English Site
بخش‌های اصلی
حرف الف::
حرف ب::
حرف پ::
حرف ت::
حرف ث::
حرف ج::
حرف چ::
حرف ح::
حرف خ::
حرف د::
حرف ذ::
حرف ر::
حرف ز::
حرف ژ::
حرف س::
حرف ش::
حرف ص::
حرف ض::
حرف ط::
حرف ظ::
حرف ع::
حرف غ::
حرف ف::
حرف ق::
حرف ک::
حرف گ::
حرف ل::
حرف م::
حرف ن::
حرف و::
حرف ه::
حرف ی::
صفحه اصلی::
::
جستجو در پایگاه

جستجوی پیشرفته
دریافت اطلاعات پایگاه
نشانی پست الکترونیک خود را برای دریافت اطلاعات و اخبار پایگاه، در کادر زیر وارد کنید.
آخرین مطالب بخش
:: چرخه سوخت هسته‌ای
:: قربانی، ابوالقاسم
:: تقی‌زاده، حسن
:: ابرلن، شارل
:: علمی‌غروی، حمیده‌
آخرین مطالب سایر بخش‌ها
:: بیایید باکتری بخوریم
:: یخچال ایرانی، نوآوری ایرانی
:: ناسا پایین‌ترین دمای جهان را می‌آفریند
:: 9 نکته درباره بچه‌ها که ممکن است ندانید
:: جلوگیری از سرطان با غذاهای سبز
:: گرمای لپ‌تاپ بر قدرت باروری اثری ندارد
:: مجموعه‌ی 6 جلدی گفت‌وگو درباره‌ی انرژی منتشر شد
:: نقش کتابخانه‌های دیجیتال چندرسانه‌ای در پیشرفت آموزش
:: چه چیزی دختران را دختر می‌سازد؟
:: ترویج علم با دانش‌نامه‌های الکترونیکی
سالارکتاب
سالارکتاب
با کتاب‌های سالاری آشنا شوید
:: انصاری، انوشه ::
 | تاریخ ارسال: ۱۳۸۶/۸/۵ | نویسنده: آقاي سلیمان فرهادیان | 
 انوشه انصاری

انوشه انصاری نخستین ایرانی فضانورد و نخستین زن گردشگر فضایی است که در 27 شهریور 1385 از پایگاه بایکونور در قزاقستان به ایستگاه فضایی رفت. او همزمان پرچم ایران و امریکا را بر بازو داشت و گفته بود وجود پرچم ایران بر بازو نشان‌دهنده‌ی هویت و ملیت اوست و خواسته است به این وسیله عشق خود را به ملت ایران نشان دهد: «من هم اکنون به نوعی نماد کشورم هستم و می‌خواهم با نصب پرچم ایران روی لباس فضایی‌ام، موجب افتخار و غرور ملتم شوم.» او در مدت اقامت هشت روزه‌ی خود در فضا به انجام آزمایش‌های پزشکی پرداخت تا درک ما را نسبت به وضعیت اقامت در فضا بیش‌تر کند.

  زندگی‌نامه

  در سال 1346 در خانواده‌ی رئیسیان در مشهد دختری به دنیا آمد که پدر و مادرش نام انوشه را برای او برگزیدند. انوشه تا 16 سالگی در ایران زندگی کرد و سپس ایران را ترک کرد و به ویرجینیای شمالی نزد عمه‌اش رفت، در حالی که تسلط چندانی هم به زبان انگلیسی نداشت. دوره دبیرستان را در امریکا به پایان رساند و در دانشگاه جرج میسون مهندسی الکترونیک و کامپیوتر خواند و به بازار کار روی آورد و به استخدام MCI درآمد. همزمان با کار تمام وقت در این شرکت، مدرک کارشناسی ارشد را از دانشگاه جرج واشنگتن دریافت کرد. وی در امریکا با حمید انصاری آشنا شد و با او ازدواج کرد و از آن پس انوشه انصاری نام گرفت. وی در سال 1993 با همکاری همسرش شرکت تله کام تکنولوژی ( TTI ) را در ایالت تگزاس تاسیس کرد که در حوزه وسایل و تجهیزات مخابراتی فعالیت می کرد.

  موفقیت خیلی زود به سراغ این شرکت آمد و در سال 1999 درآمدش به 5/25 میلیون دلار رسید. در سال 2000 جایزه برتر کارآفرینی را از آن خود کرد و تصویر انوشه روی جلد نشریه Working Women (زنان کارآفرین) ظاهر شد. Ernst and young او را به عنوان برترین کارآفرین سال شناخت. در سال 2002 نیز مجله فورچون که به معرفی جوانان موفق امریکا اختصاص دارد نام او را در بین «برترین 40 نفر زیر 40 سال» قرار داد. به این ترتیب انوشه توانست به چهره یی موفق و محبوب تبدیل شود.  

  بعدها انوشه و همسرش TTI را فروختند و شرکت دیگری را به نام پرودی (Prodea) تاسیس کردند که انوشه مدیرعامل و رئیس این شرکت است. این شرکت تصمیم دارد با همکاری شرکت «ماجراجویی های فضایی» و سازمان فضایی روسیه، فضاپیمایی بسازد که بتواند گردشگران را به فضا و ارتفاع زیرمداری ببرد. انوشه که از نوجوانی شیفته فضا و فضانوردی بود و رویای فضانوردی را در سر می پروراند، در سال 2004 «جایزه انصاری ایکس» را بنیان گذاشت. گفتنی است در سال 1995 پیتر دیامندیس بنیاد «اکس پرایز» را تاسیس کرد که هدفش تشویق سازندگان و طراحان برای ساخت اولین فضاپیمای خصوصی سرنشین دار بود. این بنیاد در سال 1996 جایزه یی ده میلیون دلاری با عنوان «ایکس پرایز» را برای سازندگان اولین فضاپیمای خصوصی در نظر گرفت.

  بعدها خانواده انصاری به دلیل اشتیاق به فضا، به حمایت از حضور بخش خصوصی در عرصه فضانوردی پرداخت و هزینه مالی این مسابقه را تقبل کرد و از آن پس جایزه به «انصاری ایکس» تغییر نام یافت. این جایزه به فضاپیمایی اهدا می شد که بتواند سه نفر را به ارتفاع صدکیلومتری از سطح دریا برساند و در مدتی کمتر از دو هفته یک بار دیگر این پرواز را تکرار کند. همانطور که تصور می شد مبلغ این جایزه شرکت های خصوصی زیادی را به سرمایه گذاری برای ساخت فضاپیما ترغیب کرد. 24 گروه از هفت کشور در این رقابت شرکت کردند و در نهایت کشتی فضایی یک که در تاریخ 29 سپتامبر و 4 اکتبر 2004 پروازهای موفقی داشت و در 4 اکتبر به رکورد 109 کیلومتر از سطح دریا رسید و به سلامت در صحرای موجاوی به زمین نشست، برنده این جایزه شد. این فضاپیما را که یک موشک سرنشین دار زیرمداری است و ساخت آن 25 میلیون دلار هزینه داشته است، برت روتان طراحی کرده است. گفتنی است برای آنکه کشتی فضایی یک به ارتفاع صد کیلومتری دست یابد، هواپیمایی با نام شوالیه سفید آن را به ارتفاع 16 کیلومتری می برد. پس از رسیدن به این ارتفاع (که 50 دقیقه از زمان برخاستن طول می کشد) کشتی فضایی از هواپیمای حامل آن جدا می شود و موشک خود را روشن می کند تا به ارتفاع صدکیلومتری برسد.

  هر چند حمایت از جایزه انصاری ایکس، وی را در عرصه فعالیت های فضایی بسیار نامدار ساخت، اما اشتیاق اصلی او سفر به فضا و دیدن گوی آبی رنگ زمین در پهنه تاریک فضا بود. وی سرانجام با پرداخت 20 میلیون دلار برای سفر به ایستگاه فضایی ثبت نام کرد. در 18 اردیبهشت 85 سازمان فضایی روسیه اعلام کرد که انوشه انصاری اولین زن گردشگر فضایی است و در بهار 86 به مدار زمین سفر خواهد کرد. وی برنامه تمرینی را آغاز کرد تا خود را برای این سفر هیجان انگیز آماده سازد. وی پیش از سفرش به فضا در مورد احساسش به مجله نجوم گفته بود؛ «من هیچ کلمه یی برای بیان احساساتم در این مورد پیدا نمی کنم ولی شاید بتوانم آن را با احساسی که یک مسلمان معتقد هنگام سفر به مکه دارد، مقایسه کنم. این سفر مهم تمام زندگی من است و موضوعی است که تمام رویاهایم را از زمان کودکی به خود مشغول کرده است. معتقدم دیدن زمین همانند یک کره زیبا که در اقیانوس تاریک کیهان شناور است، افق های جدیدی از زندگی را روشن می کند. از فضا، زمین یک سیاره است و نمی توان هیچ مرزی یا هیچ فردیتی را در آن پیدا کرد.»  

  وی در آغاز جانشین دایسوکه انوموتو تاجر ژاپنی بود و همزمان با وی دوره تمرین های آماده سازی را طی می کرد. اما بخت با انوشه یار بود و وی توانست زودتر از آنچه که گمان می کرد به سفر رویایی اش برود. انوموتو در آزمون های پزشکی رد شد و نتوانست نظر مساعد گروه پزشکی را به دست آورد، اما در عوض انوشه که از آمادگی جسمی و روحی برخوردار بود، آزمایش های پزشکی را با موفقیت پشت سر گذاشت و مجوز لازم برای سفر را دریافت کرد. وی در 23شهریور 85 به همراه یک فضانورد روس به نام میخائیل تیورین و یک فضانورد امریکایی به نام مایکل لوپز سوار بر فضاپیمای سایوز از پایگاه فضایی بایکونور قزاقستان به فضا سفر کرد. وی دو روز در راه بود تا به ایستگاه فضایی بین المللی برسد و پس از هشت روز اقامت در آنجا سرانجام هفتم مهر به زمین برگشت. وی هم اکنون در بنیاد انصاری ایکس پرایز فعالیت می کند و هدفش افزایش انگیزه فعالان در عرصه فضاپیمای خصوصی است. وی همچنین در نظر دارد نخستین بندرگاه خصوصی فضایی (پایگاه پرتاب و فرود فضاپیما) را بسازد.  

  از کجا سفر کرد

    انوشه سفرش را از پایگاه فضایی بایکونور در قزاقستان آغاز کرد. بایکونور در 200 کیلومتری شرق دریاچه آرال و در شمال رودخانه سیحون (سیردریا) قرار دارد و قدیمی ترین و بزرگ ترین پایگاه فضایی جهان به شمار می رود. بایکونور در دوم ژوئن 1955 تاسیس شد. این مکان در ابتدا به عنوان مرکز موشک های دوربرد ساخته شد اما بعدها گسترش یافت و مرکز پروازهای فضایی شوروی شد. بایکونور افتخارهای بسیاری دارد؛ پرتاب اولین ماهواره مصنوعی با نام اسپوتنیک یک در 14 اکتبر 1957، اولین پرواز مداری سرنشین دار (پرواز یوری گاگارین) در 1961، پرواز اولین زن فضانورد (والنتینا ترشکووا در سال 1963) همگی از این پایگاه انجام شده است. اولین فضانوردهای بسیاری از کشورهای دیگر از جمله چکسلواکی، فرانسه، آلمان و برزیل پروازهای تاریخی خود را از این مکان آغاز کردند. اما تاریخ بایکونور سراسر افتخار نیست، بلکه تراژدی هایی نیز در آن روی داده است. در سال 1960 موشکی پیش از پرتاب منفجر شد و بیش از صد نفر در آن حادثه کشته شدند. پس از انفجار شاتل کلمبیا این پایگاه نقش مهمی در ساخت و تکمیل ایستگاه فضایی بین المللی ایفا کرده است. هم اکنون براساس توافقی که بین روسیه و قزاقستان منعقد شده است، این پایگاه تا سال 2050 به روسیه اجاره داده شده و روسیه نیز سالانه مبلغ 115 میلیون دلار به قزاقستان پرداخت می کند.  

  با چی سفر کرد  

  انوشه برای این سفر از فضاپیمای روسی سایوز استفاده کرد. طراحی سایوز، قدیمی است و از جمله فضاپیماهایی است که با نظارت و سرپرستی سرگئی کورولف طراحی و ساخته شد. این فضاپیما در ادامه ساخت فضاپیمای موفقی مثل ووسخود و برای سفر به ماه طراحی شده است. در ابتدا از این فضاپیما برای انتقال فضانوردان بین زمین و ایستگاه فضایی سالیوت و میر استفاده می شد اما پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، بین سازمان های فضایی روسیه و ناسا قراردادی امضا شد و از آن پس از سایوز برای انتقال فضانوردان و مایحتاج آنها بین زمین و ایستگاه فضایی بین المللی استفاده می شود. سایوز در نوامبر 1966 اولین پرواز آزمایشی و بدون سرنشین خود را انجام داد. ولادیمیر کماروف نیز اولین سرنشین این فضاپیما بود که سوار بر سایوز به فضا سفر کرد. هر چند او با موفقیت سفر کرد، اما هنگام بازگشت اشکالی در سامانه چتر نجات فضاپیما به وجود آمد و کشته شد. (سایوز برخلاف شاتل که همانند هواپیما روی باند فرودگاه می نشیند، با استفاده از چتر نجات فرود می آید.)

   نخستین نمونه های سایوز می توانستند سه فضانورد را با خود حمل کنند. سایوز را برای سفر به ماه طراحی کرده بودند و لازم نبود سرنشینان آن لباس فضایی بپوشند. در این فضاپیما امکانات لازم برای اتصال دو فضاپیما پیش بینی شده بود، اما دریچه یی برای انتقال فضانوردان نداشت و فضانوردان برای جابه جایی بین دو فضاپیما می بایست در فضا راهپیمایی می کردند. اتصال سایوز 4 و 5 نیز اولین اتصال دو فضاپیمای سرنشین دار و اولین جابه جایی سرنشین های دو فضاپیما بود. فضانوردان سوار بر سایوز یک تا یازده از لباس فضایی استفاده نمی کردند (به جز موارد ضروری) اما پس از مرگ فضانوردان سایوز 11، یکی از صندلی های سایوز را کم کردند، اما در عوض دو سرنشین دیگر می توانستند لباس های فضایی مناسب بپوشند. 

  بعدها با پیشرفت در طراحی و ساخت تجهیزات، فضاپیماهای سایوز T دارای سه صندلی شد که همه سرنشینان می توانستند لباس فضایی بپوشند. سایوز TM نیز در سال 1986 برای حمل سرنشینان و بار به ایستگاه فضایی میر طراحی و ساخته شد که دارای تجهیزات جدید از جمله موتور فرود، فرستنده رادیویی دوربرد، چتر نجات اضطراری و سامانه خودکار اتصال در فضا بود. سایوز TMA را نیز پس از فروپاشی شوروی و برای حمل بار و مسافر به ایستگاه فضایی بین المللی ساختند. به سفارش ناسا نیز در سامانه چتر فرود، بخش سرنشین و پنجره های آن نیز تغییراتی اعمال شد. پروگرس نیز مدل باربری فضاپیمای سایوز است که برای حمل بار به ایستگاه فضایی بین المللی طراحی و ساخته شده است. چینی ها که در همه کار از برادر بزرگتر خود تقلید کردند، برای ساخت فضاپیمای شنزوی خود از سایوز الگو گرفتند. کارکرد این فضاپیما آنقدر اطمینان بخش بوده است که سازمان فضایی روسیه در نظر دارد با کمی تغییر در سایوز، از آن برای سفر به دیگر سیاره های منظومه شمسی استفاده کند و با بازنگری در طراحی این فضاپیما، انسان هایی را به مریخ اعزام کند.

  هر فضاپیمای سایوز از سه بخش اصلی تشکیل شده است که واحد مداری، واحد بازگشت و واحد خدمات نام دارند. سرنشینان فضاپیما در واحدهای مداری و بازگشت مستقر می شوند. بیشتر بار سایوز مثل ابزارهای آزمایشگاهی، دوربین ها و لوازم مصرفی فضانوردان در بخش مداری قرار دارد. واحد بازگشت برای بازگرداندن فضانوردان به زمین استفاده می شود و دارای پوشش هایی از جنس عایق های ویژه یی است که از واحد بازگشت در برابر حرارت زیاد حفاظت می کند، زیرا این واحد هنگام ورود به جو در اثر سرعت زیاد و برخورد با ملکول های هوا به شدت داغ می شود. هنگام ورود سایوز به جو این لایه عایق به تدریج از بین می رود، اما خود فضاپیما آسیبی نمی بیند.

  هر فضاپیمای سایوز می تواند تجهیزات مورد نیاز سه فضانورد را برای اقامتی سه روزه در خود ذخیره کند. سامانه حفاظت حیات این فضاپیما می تواند بخار آب و دی اکسیدکربن موجود در محفظه فضاپیما را جذب کند و اکسیژن پس دهد. فشار هوا نیز درون فضاپیما یک اتمسفر (یعنی فشار سطح زمین) است.در واحد خدمات نیز ابزارهایی مانند سامانه های تنظیم دما، باتری ها، ابزارهای ارتباط رادیویی و ارسال اطلاعات، ابزارهای کنترل وضعیت و موقعیت فضاپیما، موتور اصلی و مخزن های سوخت قرار دارد. صفحه های خورشیدی، حسگرهای گوناگون و آنتن ها نیز بیرون از واحد خدمات نصب شده اند.  

  به کجا سفر کرد  

  انوشه در مدت سفر فضایی اش، هشت روز را در ایستگاه فضایی بین المللی اقامت کرد. ایستگاه فضایی بین المللی ساختاری بزرگ و دارای مجموعه یی از ابزارهای علمی است که در مدار زمین قرار دارد و ساخت آن هنوز به پایان نرسیده است و همان گونه که از نامش برمی آید با مشارکت بین المللی مراحل ساخت را طی می کند. ایستگاه فضایی مکانی است که می توان در آن پژوهش های علمی پیشرفته یی را انجام داد که در زمین امکان پذیر نیست. در ایستگاه فضایی می توان در مورد ساخت مواد جدید (کریستال ها، نیمه رساناها و داروها) پژوهش کرد.

   امریکا و شوروی از سال 1971 ایستگاه فضایی داشتند، اما اندیشه ساخت ایستگاه فضایی بین المللی از سال 1984 شکل گرفت. هدف از ساخت این ایستگاه آن است که بشر بتواند به طور پیوسته در فضا مستقر شود. در دوم نوامبر سال 2002 نخستین ساکنان ایستگاه به آن وارد شدند و از آن زمان نیز ایستگاه به طور دائم پذیرای فضانوردان بوده است. ساخت این ایستگاه در سال 2010 به پایان می رسد، اما هم اکنون نیز از تمام ایستگاه های فضایی قبلی بزرگتر است. ساخت این ایستگاه به عهده فضاپیماهای روسی سایوز و پروگرس و مدارگرد شاتل فضایی است. هم اکنون ظرفیت ایستگاه فضایی سه نفر است و قرار است تا سال 2009 ظرفیت آن به شش نفر برسد.

  همه کسانی که تاکنون به ایستگاه فضایی بین المللی رفتند از سازمان فضایی امریکا و روسیه بودند. توماس ریتر که در جولای 2006 به ایستگاه رفت اولین شخص از سازمان فضایی اروپا بود که به چنین سفری رفت. تمام چهار گردشگری که تاکنون به فضا رفته اند، در این ایستگاه اقامت کردند. این فضاپیما که در ارتفاع 360 کیلومتری از زمین قرار دارد، هر 92 دقیقه یک بار زمین را دور می زند. از 20 نوامبر 1998 که اولین بخش ایستگاه به فضا ارسال شد تا نوامبر 2006، این ایستگاه 45500 بار زمین را دور زده است. این ایستگاه از چندین بخش مهم تشکیل شده است؛ بخش کنترل که دارای سامانه های پیشران (دو موشک)، فرماندهی و هدایت است؛ بخش خدمات که دارای قسمت های اقامت و حفاظت حیات و بخش های الحاق است، آزمایشگاه های علمی که دارای ابزارهای علمی و یک بازوی روباتی است که برای جابه جایی محموله ها به کار می رود؛ بخش آزمایشگاه که برای پژوهش در مورد گرانش، علوم زیستی، علوم زمین و فضا به کار می رود؛ بخش انتقال که برای خروج اضطراری در نظر گرفته شده است و سامانه تولید انرژی برق که دارای قسمت هایی برای تولید، ذخیره، مدیریت و توزیع برق است. ایستگاه فضایی برق مصرفی خود را با استفاده از صفحه های خورشیدی فراهم می کند.  

  چه کار کرد  

  انوشه هنگامی که به ایستگاه فضایی بین المللی رسید، علاوه بر کارهای روزانه، به پژوهش های علمی نیز پرداخت. وی در مدت اقامت خود در ایستگاه، مجموعه یی از فیلم های آموزشی تهیه کرد و بعضی از بخش های فیلم های وی همزمان از تلویزیون ناسا پخش شد. علاوه بر اینها او زمانی که در فضا بود در وبلاگ خود مطالبی در مورد وضعیت زندگی در فضا نوشت. هر چند که ممکن است وبلاگ نویسی در فضا چندان مهم به نظر نرسد، اما از آنجایی که امروزه بخش زیادی از مردم و به ویژه جوانان (که مخاطبان اصلی انوشه برای معرفی فضا و اهمیت آن در زندگی آینده بشر است) به اینترنت دسترسی دارند، او توانست به وسیله وبلاگ با شمار زیادی از مردم در سراسر دنیا ارتباط برقرار کند. در عین حال در مدت اقامت خود در فضا به ارتباط رادیویی نیز دسترسی داشت و توانست ضمن ارتباط با مردم و به ویژه دانش آموزان و دانشجویان، آنان را در جریان اهمیت فضا و همچنین انواع پژوهش های علمی انجام شده در فضا قرار دهد.  

  گذشته از اینها تصمیم گرفت با همکاری در برنامه مشترک شرکت «ماجراجویی هایی فضایی» و «اسا» در مدت اقامت هشت روزه خود در فضا به انجام آزمایش های پزشکی بپردازد تا درک ما را نسبت به وضعیت اقامت در فضا بیشتر کند تا در نهایت بتوان مشکل زندگی انسان ها در زمین را کاهش داد. او در این مدت چهار آزمایش انجام داد. هدف آزمایش اول درک عوامل به وجود آورنده بیماری کم خونی بود. هنگامی که در زمین هستیم گرانش همه چیز را به سمت زمین می کشد و خون در بخش های پایین بدن و از جمله پاها جمع می شود. اما در فضا خون از پاها حرکت می کند و میزان آن در دیواره رگ های بدن افزایش می یابد. هنگامی که گلبول های قرمز بیکار شوند به تدریج از بین می روند و از شمار آنها کاسته می شود و فضانوردان دچار کم خونی می شوند. دانشمندان در نظر دارند با انجام آزمایش هایی به بررسی دقیق عوامل به وجود آورنده کم خونی و شیوه درمانی کارآمد برای آن بپردازند.

  هدف آزمایش دوم بررسی تغییر شکل و اندازه ماهیچه ها و ارتباط آن با درد در ناحیه کمر و پایین آن است. هنگامی که انسان در زمین و در وضعیت جاذبه قرار دارد ماهیچه های شکم و دور کمر برای ثابت نگه داشتن بدن به کار می رود، اما در فضا که گرانش وجود ندارد، این ماهیچه ها نیز کاری انجام نمی دهند و کم کم تحلیل می روند و در نتیجه دردهایی در این قسمت ها حس می شود زیرا با کوچک شدن ماهیچه ها، رباط ها کشیده تر می شوند. امید می رود با شناخت عوامل به وجود آورده این دردها، بتوان بر آنها غلبه کرد. هدف آزمایش سوم بررسی تاثیر پرتوهای کیهانی بر بدن فضانوردان و به ویژه گلبول های سفید است. دانشمندان امیدوارند با استفاده از نتیجه این پژوهش ها بتوانند برنامه سکونت انسان در فضا یا سفرهای طولانی مدت به دیگر سیاره ها را دقیق تر ارزیابی کنند و برای فضاپیماهای آینده پوشش های بهتری طراحی کنند. هدف آزمایش چهارم نیز جمع آوری و شناسایی میکروب هایی است که در ایستگاه فضایی بین المللی وجود دارند. دانشمندان می توانند با بررسی نتیجه این آزمایش ها، از اثر فضا در زندگی میکروب ها آگاه شوند و دریابند اقامت در فضا چه تاثیری بر جهش ژنتیکی آنها داشته است.

    به دلیل انجام این آزمایش های مهم و پیشرفته و همچنین مشارکت در معرفی اهمیت پژوهش های فضایی به عامه مردم، دانشگاه بین المللی فضا که زیر نظر سازمان فضایی اروپا است، دکترای افتخاری خود را به وی اهدا کرد. همچنین بسیاری از کارشناسان و متخصصان علوم فضایی جدیت انوشه را در قبول مسوولیت در سفر فضایی ستودند. به دلیل همین توانایی های انوشه بود که میخائیل تیورین فرمانده فضاپیمای سایوز گفت؛ «من واقعاً تحت تاثیر مهارت و رفتار حرفه یی انوشه قرار گرفته ام. می توان او را به عنوان یک عضو رسمی خدمه فضاپیما پذیرفت. رفتار او چنان است که گویا سال ها همکار فضانوردان بود.» مایکل لوپز دیگر همراه انوشه نیز گفته است؛ «من قبلاً به شدت مخالف گردشگری فضایی بودم، اما اکنون که دیدم سازمان فضایی روسیه چه تمرین های سخت و فشرده یی را برای علاقه مندان به گردش در فضا در نظر گرفته، نظرم کاملاً عوض شده است.» به همین دلیل است که انوشه دوست ندارد وی را یک گردشگر فضایی بنامند؛ «به نظر من گردشگر کسی است که تصمیم می گیرد به جایی برود، دوربینش را روی دوشش می اندازد، بلیت می خرد و راه می افتد و اصلاً لازم نیست که خود را آماده کند، اما من شش ماه در روسیه آموزش دیدم و با سامانه ها و فناوری های گوناگونی آشنا شدم تا بتوانم به این سفر بروم، بنابراین فکر نمی کنم «گردشگری» عبارت مناسبی برای این رویداد باشد.»

   بازتاب های سفر چه بود

  سفر انوشه به فضا بازتاب های فراوانی در بین مردم و به ویژه ایرانیان داشت. بسیاری وی را به دلیل شجاعت و سخت کوشی اش ستودند و از اینکه یک ایرانی به فضا رفته است به خود می بالیدند. اما بسیاری دیگر گفتند این سفر چیزی فراتر از ارضای یک کنجکاوی کودکانه نیست و نمی توان برای آن مفتخر بود. برخی نیز به هزینه های سفر اشاره و تاکید کردند با این مبلغ چه تعداد انسان گرسنه را می توان سیر کرد. اما خود انوشه در پاسخ این منتقدان می گوید؛ «من به کودکان گرسنه غذا نمی دهم، نه به این دلیل که گرسنگی آنها برایم مهم نیست، بلکه به این دلیل که غذا دادن به صد، هزار یا صد هزار نفر مشکل را حل نمی کند. در حالی که یکی از ریشه های اصلی گرسنگی به مسائلی همانند خشکسالی و استفاده از روش های غلط کشت و کار برمی گردد. آیا می دانید پژوهش های فضایی چه کمک های شایانی به ایجاد تغییر در شرایط کشت و زدودن آفت از محصولات کشاورزی می کند؟»

  اما در این میان نظر سازمان های رسمی واقع بینانه تر بود. سازمان فضایی ایران در بیانیه خود گفته است؛ «سازمان فضایی ایران به عنوان متولی بخش فضا در کشور، ضمن حمایت از فعالیت ها و خدمات ارزنده خانم انصاری در ترویج و توسعه فناوری فضایی آرزوی موفقیت و سلامت برای ایشان در سفر فضایی به ایستگاه بین المللی را دارد و امیدوار است سفر این بانوی ایرانی به ایستگاه فضایی بین المللی پیام آور صلح و شادی برای جامعه بشری باشد.» پژوهشگاه هوافضا نیز گفته است؛ «پژوهشگاه هوافضا بر این باور است که سفر خانم انوشه انصاری به فضا انگیزه یی است برای نخبگان و اندیشمندان جوان کشورمان تا آینده خود را در فضا جست وجو کنند. بی شک سلوک، سخت کوشی، تهور و توجه فراوان انوشه انصاری به رشد فرهنگ، دانش و فناوری، در کنار سفر مهم و تاریخی وی به آن سوی مرز فضا الگوی مناسبی برای هر دانش پژوهی خواهد بود.»

دفعات مشاهده: 8941 بار   |   دفعات چاپ: 2598 بار   |   دفعات ارسال به دیگران: 386 بار   |   0 نظر

CAPTCHA
   
سایر مطالب این بخش سایر مطالب این بخش نسخه قابل چاپ نسخه قابل چاپ ارسال به دوستان ارسال به دوستان
Encyclopedia
Persian site map - English site map - Created in 0.07 seconds with 60 queries by YEKTAWEB 3974